'वाचायचंय' यादीतल्या पुस्तकांचं पहिलं अखिल भारतीय संमेलन
कपाटात वर्षानुवर्षं न उघडलेली पुस्तकं अखेर एकत्र आली. त्यांनी ठराव केले, तक्रारी मांडल्या आणि एका वाचकाला निवेदन दिलं. आमच्या प्रतिनिधीचा वृत्तांत.
काल रात्री, घरातले सगळे झोपल्यावर, कपाटाच्या वरच्या खणात एक ऐतिहासिक संमेलन भरलं. ‘वाचायचंय’ यादीतल्या सर्व पुस्तकांनी पहिल्यांदाच एकत्र येऊन आपल्या व्यथा मांडल्या.
अध्यक्षस्थानी होतं एक नऊशे पानी अभिजात पुस्तक. ते घरात सहा वर्षांपासून आहे आणि त्याचं फक्त पहिलं पान उघडलं गेलं आहे — विकत घेताना, दुकानात.
अध्यक्षीय भाषणातून
“मित्रहो, आपल्याला विकत घेतलं गेलं, कारण आपण विकत घेणाऱ्याला एक चांगला माणूस असल्याचं समाधान दिलं. आपण वाचलो गेलो नाही, पण आपण त्याच्या सर्वोत्तम हेतूंचं प्रतीक आहोत. आणि हेतू ही काही कमी गोष्ट नाही.”
यावर एका कवितासंग्रहाने आक्षेप घेतला: “हेतू पुरे झाले. मला किमान एकदा मोठ्याने वाचलं जावं, एवढीच इच्छा आहे.”
संमेलनाचे ठराव
- सवलतीच्या सेलमध्ये “नंतर वाचू” म्हणून पुस्तकं विकत घेण्यावर तात्पुरती बंदी.
- पुस्तकांचे फोटो काढून ते वाचल्यासारखे पोस्ट करणाऱ्यांचा जाहीर निषेध.
- दर रविवारी किमान दहा पानं वाचण्याची मागणी. (यावर एकमत झालं नाही; एका स्वमदत पुस्तकाने “पाच पानं पुरेशी, सुरुवात महत्त्वाची” असं सुचवलं.)
संमेलनाचा समारोप पहाटे झाला, जेव्हा वाचकाने उठून फोन हातात घेतला. पुस्तकं शांत झाली. पुढचं संमेलन कदाचित पुढच्या दिवाळीत, जेव्हा नवा दिवाळी अंक येईल आणि तोही या यादीत सामील होईल.
हा लेख उपरोधिक आहे. यातील पात्रं, संवाद, उत्पादनं आणि आकडे काल्पनिक आहेत; त्यांना बातमी किंवा व्यावसायिक प्रस्ताव समजू नये.
