कॅपिबाराकडून शिकण्यासारखं: काहीही न करण्याची प्रगत कला

हा फोटो पाहा. एक कॅपिबारा. एक खडक. थोडं पाणी. बस्स.

तो पाण्याकडे पाहत आहे. कदाचित विचार करत आहे. कदाचित नाही. आणि हाच त्याचा सगळ्यात मोठा फायदा आहे: त्याला याची पर्वा नाही की तो विचार करतोय की नाही.

कॅपिबाराची दिनचर्या

आम्ही काही मिनिटं या प्राण्याचं निरीक्षण केलं. आमच्या नोंदी अशा आहेत:

• सकाळी: खडकावर बसणे.
• दुपारी: खडकावर बसणे, पण थोड्या वेगळ्या कोनातून.
• संध्याकाळी: पाण्यात जाणे. पाण्यातून बाहेर येणे. खडकावर बसणे.
• ध्येयं: नोंद करण्यासारखं काहीही नाही.

याच वेळेत आमच्यातल्या एका सहकाऱ्याने तीन ईमेल्सना उत्तरं दिली, दोन मीटिंग्ज पुढे ढकलल्या आणि एक ‘उत्पादकता कशी वाढवावी’ हा व्हिडिओ अर्धा पाहिला. शेवटी कोण अधिक समाधानी दिसत होतं, हे सांगायची गरज नाही.

तो सगळ्यांचा मित्र का आहे?

कॅपिबारा इतर प्राण्यांसोबत सहज राहतो. पक्षी त्याच्या पाठीवर बसतात, माकडं त्याच्याशेजारी झोपतात. तो कोणाशीही वाद घालत नाही, कारण त्याला कोणत्याही विषयावर मत नाही.

आपल्याकडे प्रत्येक विषयावर मत आहे. आणि आपल्याशेजारी कोणीच झोपत नाही.

आपल्यासाठी धडा

कॅपिबारा व्हा, असं आम्ही म्हणणार नाही. (भाडं कोण भरणार?) पण दिवसातून दहा मिनिटं तरी खडकावर बसल्यासारखं बसा. फोन दूर ठेवा. पाण्याकडे — किंवा पाणी नसेल तर नळाकडे — पाहा.

सुरुवातीला अपराधीपणा वाटेल. मग थोडं बरं वाटेल. आणि मग तुम्हाला कळेल की, उत्पादकतेचा सगळा उद्योग एका साध्या सत्यावर उभा आहे: आपण शांत बसू शकत नाही, म्हणून आपल्याला शांत बसण्याचे क्लासेस विकले जातात.